در سر در کاروان سرایی /// تصویر زنی به گچ کشیدند

ارباب عمایم این خبر را /// از مخبر صادقی شنیدند

گفتند که وا شریعتا خلق /// روی زن بی نقاب دیدند

آسیمه سر از درون مسجد /// تا سر در آن سرا دویدند

ایمان و امان به سرعت برق /// می رفت که مومنین رسیدند

این آب آورد آن یکی خاک /// یک پیچه ز گل بر او بریدند

ناموس به باد رفته ای را /// با یک دو سه مشت گل خریدند

چون شرع نبی از این خطر جست /// رفتند و به خانه آرمیدند

غفلت شده بود و خلق وحشی /// چون شیر درنده می جهیدند

بی پیچه زن گشاده رو را /// با چین عفاف می دریدند

لب های قشنگ خشگلش را /// مانند نبات می مکیدند

بالجمله تمام مردم شهر /// در بحر گناه می تپیدند

درهای بهشت بسته میشد /// مردم همه می جهنمیدند

می گشت قیامت آشکارا /// یک باره به صور می دمیدند

طیر از وکرات و وحش از حجر /// انجم ز سپهر می رمیدند

این است که پیش خالق و خلق /// طلاب علوم رو سفیدند

با این علما هنوز مردم /// از رونق ملک نا امیدند

« ایرج »